Najczęściej poszkodowani muszą być ze względów bezpieczeństwa szybko przenoszeni z miejsca wypadku. Zawsze jednak przenoszenie poszkodowanego wiąże się z ryzykiem zwiększenia urazu lub pogorszenia się stanu jego zdrowia. Dlatego należy przenosić lub przesuwać poszkodowanych tylko w przypadku bezpośredniego zagrożenia stosując odpowiedni do urazu sposób.

Ratownikowi nie wolno również ryzykować własnego bezpieczeństwa w trakcie przenoszenia ofiary wypadku.

Układanie poszkodowanego na nosze:


• nosze ustawia się po stronie cięższego zranienia,
  
• ratownicy ustawiają się po stronie lżejszego zranienia,
  
• poszkodowanego unosi się delikatnie i układa na noszach,
  
• ułożonego na noszach ciepło się okrywa, obserwuje i reaguje na zmiany w jego zachowaniu,
  
• zgodnie z zasadami nosze przenoszone są przez czterech ratowników; każdy z nich przyklęka po zewnętrznej stronie noszy i chwyta je mocno za trzonek; na komendę wszyscy podnoszą się, utrzymując nosze na tym samym poziomie; na następną komendę wszyscy ruszają stawiając małe kroczki.
  
• Ogólnie przyjętą zasadą jest niesienie poszkodowanego nogami do przodu.
  
• Przenoszenie poszkodowanego sposobem “na barana”.
  
• Przenoszenie poszkodowanego tzw. sposobem matczynym.
  
• Przenoszenie poszkodowanego tzw. sposobem strażackim.
  
• Przenoszenie poszkodowanego przez dwie osoby sposobem “na krzesełko”.
  
• Przenoszenie poszkodowanego przez dwie osoby “na ławeczce”.
  
• Przenoszenie poszkodowanego tzw. sposobem pod pachy i kolana.
  
• Znoszenie poszkodowanego ze schodów na krześle.
  
  
  Pozycje
  
  
  Pozycja zastana:
  
  

  Pozycję tą stosujemy w przypadkach podejrzenia urazów kręgosłupa; polega ona na zabezpieczeniu poszkodowanego bez poruszania go, pamiętając o udrożnieniu dróg oddechowych

  
  
  Pozycja autoprzetoczeniowa:
  
  

  Unosimy obie nogi leżącego poszkodowanego, np. za nogawki spodni; uniesione nogi opieramy na krześle, stole lub na własnej zgiętej w kolanie nodze; pozycja ta ma na celu poprawę krążenia mózgowego poprzez właściwy odpływ krwi z kończyn dolnych.

  
  
  Pozycja półsiedząca:
  
  

  Poszkodowanego sadzamy opartego plecami o coś stabilnego, przy niektórych urazach z lekko ugiętymi nogami w kolanach (odciążą to mięśnie jamy brzusznej).

  
  
  Pozycja leżąca z ugiętymi nogami w kolanach:
  
  Stosujemy przy urazach jamy brzusznej i miednicy.
  
  Pozycja boczna ustalona:
  
  

  Stosujemy ją dla zabezpieczenia poszkodowanego nieprzytomnego, z zachowanymi czynnośćiamy życiowymi, np. podczas oczekiwania na przybycie lekarza; ułatwia oddychanie, krążenie , zapewnia drożność dróg oddechowych. Wszystkie czynności wykonujemy bez przechoszenia na drugą stronę poszkodowanego:

  
  
• bliższą nogę zginamy w stawie kolanowym, a stopę wsuwamy pod kolano drugiej nogi,
  
• rękę znajdującą się bliżej ratownika układamy wzdłuż ciała, a dłoń wsuwamy pod pośadek stroną grzbietową ku górze (palce powinny być wyprostowane),
  
• drugą rękę, zgiętą w stawie łokciowym, kładziemy na piersi poszkodowanego, tak aby dłoń spoczywała pomiędzy szyją i barkiem strony przeciwnej,
  
• przewracamy poszkodowanego na swoją stronę jedną ręką ciągnąc za biodro, a drugą asekurując głowę,
  
• kończynę górną, którą uprzednio podłożyliśmy pod pośladek, wyciągamy za ramię do tyłu (chwytając powyżej łokcia),
  
• odchylamy głowę poszkodowanego do tyłu i zabezpieczamy ją drugą ręką,
  
• okresowo kontrolujemy czynności życiowe (nie rzadziej niż co minutę).
  
  Pozycja przeciwwstrząsowa:
  
  

  Polega na ułożeniu poszkodowanego na wznak i uniesienie nóg nad poziom głowy, na wysokość około 30-40 cm.
  Każda pozycja wiąże się z zapewnieniem poszkodowanemu komfortu termicznego (czyli dokładnego okrycia kocem lub folią termiczną) oraz psychicznego (rozmawiamy z poszkodowanym nawet jeśli jest nieprzytomny, odwracamy jego uwagę, uspokajamy go , zapewniamy ciągły kontakt wzrokowy oraz dotykowy); informujemy o wykonywanych czynnościach oraz o tym w jaki sposób może on nam pomóc.
  

  
  
  Proponowany skład apteczki:
  
  
  
• dwie pary rękawiczek (gumowych, wytalkowanych),
  
• maseczka do prowadzenia oddechu zastępczego,
  
• trzy paczki gazy opatrunkowej o różnych rozmiarach (1/4 m2, 1/2m2, 1m2),
  
• 3-4 bandaże dziane o różnych szerokościach,
  
• 2 bandaże elastyczne,
  
• kilka agrafek,
  
• nożyczki lub skalpel,
  
• plaster bez gazy,
  
• plaster z gazą,
  
• worki.